Johan Haagdorens – KOBA Vision

Johan Haagdorens – KOBA Vision

Ingenieur elektronica Johan Haagdorens richtte in 1988 KOBA Vision op. Dit bedrijf, gevestigd in Leopoldburg, is gespecialiseerd in elektronische hulpmiddelen voor blinden en slechtzienden. De naam KOBA is een samentrekking van de namen van zijn twee zonen, Koen en Bart.

We Laten dhr. Haagdorens aan het woord:

“In 1978 kreeg ik te horen dat mijn centraal zicht zou wegvallen. Ik zou op termijn geen auto meer kunnen besturen en lezen zonder grote hulpmiddelen zou ook niet meer lukken. Ik diende dus een en ander te herbekijken en anders te organiseren. De verwerking van mijn handicap was geen gemakkelijke opgave. Stil zitten was echter geen optie en ik wilde me focussen op twee doelen: Een reis in Afrika en belanghebbend werk verrichten voor lotgenoten, mensen die blind of slechtziend zijn.

Op het ogenblik dat ik vernam dat ik slechtziend zou worden stond ik als industrieel ingenieur in het onderwijs. Het leek me aangewezen om het onderwijs te verlaten. Ik probeerde eerste, samen met mijn vader, een bedrijf voor tuinaanleg op te zetten. Dat werd echter, na enige jaren, omwille van de noodzakelijke verplaatsingen, een probleem. Autorijden zat er immers niet meer in.

Met een vriend uit de buurt ben ik in de jaren tachtig elektronische hulpmiddelen voor slechtzienden beginnen te bouwen. Het bedrijf is in de jaren ’90 en 2000 sterk gegroeid. We zijn vandaag wereldwijd bekend als fabrikant van hoof technologische en innovatieve hulpmiddelen. Met de voorleesloep Vocatex hebben we het leven van veel slechtzienden veranderd. De Vocatex was de eerste sprekende beeldschermloep die teksten op het scherm niet enkel vergroot maar ook voorleest.

Onze bedrijvigheid is ondertussen uitgemond in bedrijf met 11 medewerkers. Op dit ogenblik hebben we drie vestigingen in België (Leopoldsburg, Gent en Nijvel) en onze producten zijn te vinden in alle Belgische Low Vision centra. We exporteren naar een twintigtal landen.

In al die jaren heb ik hard gewerkt en weinig vrije tijd gehad. Mijn visuele handicap en de activiteit in de sector wekken vaak sympathie. Ik heb als het ware van mijn probleem mijn job gemaakt. Maar het blijft werken met de noodzakelijke grote inzet!

Ondernemen als persoon met een handicap verschilt niet zoveel met de opdracht van een ander ondernemer, maar je moet minstens zo hard werken. Een klantenbezoek vraagt bijvoorbeeld veel meer tijd en energie. Door mijn handicap moeten we ons met twee personen verplaatsen. Omdat je sommige zaken minder snel (of niet) kunt, is het belangrijk om goede medewerkers te hebben. Om die te betalen zou steun van de Overheid welkom zijn. Persoonlijke assistentie is zeker geen luxe.

Vermits mobiliteit dus een probleem is, zie ik het als voorbeeld om thuis te kunnen werken. Een chauffeur is immers een extra kost. En, nu we het toch hebben over meerkosten en belemmeringen hebben. Een opleiding buitenshuis volgen is quasi onmogelijk. Mijn pc met groot scherm en speciale software helpt mij echter om op een andere manier kennis te verwerven.

Ik kijk met grote tevredenheid terug op een kleine dertig jaar ondernemerschap. Ook de reis naar Afrika kwam er. Ik had het geluk met de tent door Namibië te kunnen trekken.”

Nieuwsbrieven

Blijf op de hoogte

Wil je op de hoogte blijven van onze activiteiten? Schrijf je in voor de nieuwsbrief.

* verplicht veld

VRT reportage café-uitbater

VRT reportage café-uitbater

Rita en Stephane baten samen “De Oase” uit. Het was Rita’s droom om de taverne te beginnen. Hoewel Stephane buiten wat flarden muziek niets kan horen, stapte hij mee in haar droom.

Bekijk hier het fragment 

Nieuwsbrieven

Blijf op de hoogte

Wil je op de hoogte blijven van onze activiteiten? Schrijf je in voor de nieuwsbrief.

* verplicht veld

Jan Van Den Braembussche

Jan Van Den Braembussche

“Ik liep school in Spermalie en leerde er het vak van schrijnwerker. In avondonderwijs volgde ik de opleiding boekhouden en bouw. Na mijn studies werkte ik drie jaar in een meubelbedrijf. Maar in januari 1981 stapte ik als zelfstandig vennoot in het bedrijf van mijn vader.

Het is gegroeid uit een familiezaak die mijn grootvader destijds opstartte en waarin ook andere familieleden werkten. Aanvankelijk ging het vooral om bouwmaterialen. Er kwamen vertakkingen en uitbreidingen. Zo nam mijn vader de verkoop van vloer- en wandtegels over uit de familiezaak en begon hij ook met dakwerken en een steenhouwerij. Andere familieleden legden zich toe op aanverwante segmenten. Begin 1990 werd ik zaakvoerder, mijn vader zette zijn professionele activiteiten stop. Ik oriënteerde het bedrijf volledig naar de steenhouwerij.”

Geslaagd

“Als zelfstandige heb je een grote vrijheid van werken en veel voldoening bij geslaagde projecten. Veel ondernemers maken van hun hobby hun werk of omgekeerd. Minpunten zijn het risico dat je bij sommige projecten loopt, en dat je geen vaste uren hebt. Communicatie is natuurlijk heel belangrijk. Met de meeste aannemers heb ik geen problemen omdat ik hen ken en goed kan liplezen. Bij particuliere klanten is het soms moeilijker. We krijgen hier ook veel Nederlanders over de vloer. Zij spreken bepaalde klanken soms anders uit, wat het praten niet gemakkelijk maakt. Daar tegenover staat dat we ook dove klanten bereiken. Er is veel vertrouwen en we kunnen in gebarentaal overleggen, wat heel leuk is. Weliswaar is de service dezelfde als voor horende klanten, we behandelen iedereen gelijk.”

Ondersteuning

“Fevlado werkt samen met de overheid aan het project afstandstolken, wat handig is voor dove zelfstandigen. Twintig jaar geleden zou ik daar zeker gebruik van gemaakt hebben, maar nu is de zaak zo georganiseerd dat de jongere generatie de meeste klanten ontvangt. Ik kan een beroep doen op tolkuren, maar die gebruik ik meestal voor persoonlijke activiteiten en soms voor mijn bedrijf. Wel heb ik hulpmiddelen (vooral toestellen met lichtflitsen). Ik maakte er ook altijd werk van om dove werknemers op te leiden en een kans te geven in het bedrijf. Zelf had ik het geluk om in het bedrijf van mijn vader te kunnen stappen. Een eigen zaak opstarten is niet vanzelfsprekend, en met doofheid is het zeker niet te onderschatten. Je moet iedereen heel goed kunnen vertrouwen, denk bijvoorbeeld maar aan de boekhouder en de leveranciers. Maar ook de overheid dient te sleutelen aan een aantal maatregelen zodat dove ondernemers nog meer kansen krijgen. Een samenwerking tussen dovenverenigingen en Hazo vzw lijkt mij dan ook een must.”

www.steenhouwerij.be

Nieuwsbrieven

Blijf op de hoogte

Wil je op de hoogte blijven van onze activiteiten? Schrijf je in voor de nieuwsbrief.

* verplicht veld

Annelies Staels

Annelies Staels

Sinds september 2009 heb ik een chronische ziekte: Multiple Sclerose, dat was een enorme slag voor mij om te verwerken. Ik ben psychologe en op een zelfstandige basis en doe aan loopbaanbegeleiding. Vroeger was ik als loontrekkende werkzaam als consulent en arbeidspsycholoog in rekrutering en selectie. Ik moet er wel bij zeggen dat ik toen mijn job niet bijster graag deed. Ik deed dit omdat ik voor mezelf geen andere uitweg zag en ik had teveel schrik om alle risico’s te nemen die gepaard gaan met een zelfstandige activiteit. Dus bleef ik maar ongelukkig aanmodderen.

Nadat de diagnose was gesteld, ben ik nog terug aan de slag gegaan, ik trachtte binnen mijn werkdomein toch een job te vinden die mij beter lag. Ik heb ook tot de conclusie moeten komen dat het ook niet eenvoudig is om voltijds te werken met MS, vooral door de voortdurende vermoeidheid. Ik moest dus een oplossing vinden om deeltijds te werken. Het begrip bij mijn toenmalige werkgever was niet altijd wat je zou wensen in die situatie. Ik had nochthans recht op de zogenaamde VOP premie, waarbij mijn werkgever een stuk van de loonkost terugkrijgt (dit bestaat trouwens voor loontrekkenden als voor zelfstandigen met een arbeidshandicap).

Ik had ondervonden dat het niet eenvoudig is om met een arbeidshandicap de begeleiding te krijgen die je nodig hebt als je totaal niet weet in welke richting je wil of kan uitgaan.

Het idee is bij mij beginnen rijpen om mensen te helpen die een andere richting willen of moeten uitgaan. Dit kunnen dan mensen zijn die gezond zijn, maar zich slecht voelen op het werk of mensen met een arbeidshandicap, die misschien werk doen dat ze graag doen, maar niet meer kunnen doen. Ik heb die praktijk gestart omdat je dan zelf je uren kan regelen en dus het aantal uren kan werken, waarbij je je confortabel voelt. Je bent je eigen baas, dus als je ziek bent, hoef je aan niemand verantwoording af te leggen. Het is ook werk van thuis uit, dus ik hoef mij niet te verplaatsen en kan tussendoor rusten indien nodig.

Op dit moment ben ik gelukkig in wat ik doe en hoop dit nog lang te kunnen doen. Eigenlijk is het dus dankzij een harde diagnose dat ik heb durven de beslissing te nemen om zelfstandig een activiteit op te starten. Momenteel ben ik invalide, ik krijg dus een ziekte-uitkering. Mijn zelfstandige activiteit doe ik in bijberoep. Dit geeft als voordeel dat de sociale lasten lichter zijn dan als zelfstandige in hoofdberoep. De risico’s als zelfstandige zijn zo een heel stuk minder. Wat je kan bijverdienen zonder dat de ziekte-uitkering vermindert, is wel begrensd.

Ik wist eerst niet dat dit systeem bestond, maar HAZO kan mensen verder helpen om hen te begeleiden de oplossing te vinden die in hun situatie het meest optimaal is.

Voor meer informatie omtrent loopbaanbegeleiding zie ook: www.loopbaanplanning.be.

Annelies Staels

Nieuwsbrieven

Blijf op de hoogte

Wil je op de hoogte blijven van onze activiteiten? Schrijf je in voor de nieuwsbrief.

* verplicht veld